"Program ochrony zdrowia psychicznego" przewiduje, iż model psychiatrii środowiskowej jest głównym celem
rozwoju psychiatrii w Polsce w najbliższych latach. Podstawowym ogniwem opieki psychiatrycznej winny stać się
poradnie i inne formy opieki pośredniej, takie jak : ośrodki interwencji kryzysowej, zespoły opieki środowiskowej,
różne formy częściowej hospitalizacji (oddziały dzienne, nocne), różnorodne typy opieki dziennej (kluby
środowiskowe, domy samopomocy, warsztaty terapii zajęciowej), a także różne formy zamieszkania (mieszkania
chronione, hostele). Zapewniają one bardziej efektywną pomoc i ponadto są tańsze. Placówki (ośrodki) te winny być
prowadzone przez multiprofesjonalne zespoły terapeutyczne koordynujące leczenie pacjenta we wszystkich formach
opieki przy współpracy z lekarzami podstawowej opieki zdrowotnej, a także ośrodkami pomocy społecznej. Z tymi
ostatnimi jednostki opieki psychiatrycznej, szczególnie formy środowiskowe, powinny współdziałać w tworzeniu
systemów oparcia środowiskowego dla osób z zaburzeniami psychicznymi i organizowaniu środowiskowych domów
samopomocy
(S Pużyński, W Langiewicz 1997, s. 491).

      Jest kolejną z form oparcia społecznego dla osób psychicznie chorych. Stanowi ona często kontynuację
rozpoczętego procesu terapeutyczno - rehabilitacyjnego w ramach mieszkania chronionego. Może również mieć
charakter niezelaży, samodzielny i być pierwszym etapem w przystosowywaniu podopiecznych do prawidłowego
funkcjonowania w społeczeństwie.
     Projekt mieszkania readaptacyjnego, w swoich założeniach miał stanowić integralną całość z działalnością
mieszkania chronionego. Jednak jego celem była nie tylko kontynuacja procesu rehabilitacyjnego mieszkańców, ale
także pomoc osobom pozostającym w środowisku zamieszkania, w ich integracji ze społeczeństwem, pomoc w
radzeniu sobie z codziennym funkcjonowaniem, pomoc w kontaktach interpersonalnych  oraz zapobieganie
pogłębianiu się ich dysfunkcji środowiskowych.
     Bezpośrednie uczestnictwo w życiu podopiecznych mieszkania chronionego, uświadomiło mi, ze proces wdrażania
mieszkańców do środowiska, nie może zakończyć się na tym etapie i musi mieć swoją kontynuację. Następny etap
natomiast winien mieć formę opartą na aktywności i zaangażowaniu podopiecznych,  tak aby móc nauczyć ich w pełni
samodzielnego, prawidłowego funkcjonowania.
     Częste spotkania, rozmowy o problemach życia rodzinnego i społecznego z osobami dotkniętymi chorobą
psychiczną  spoza mieszkania chronionego, spowodowały, że w swoim projekcie proponuję formy opieki i pomocy dla
tej grupy.
     Wg założeń projektu oddziaływania prowadzone w ramach mieszkania readaptacyjnego winny być
nakierunkowane na pogłębianie zdobytych umiejętności życia codziennego, umożliwiających  prawidłowe i
samodzielne funkcjonowanie w środowisku zamieszkania ( społeczne, zawodowe, spędzania wolnego czasu ), poprawę
( w razie konieczności ) realacji rodzinnych poprzez zmianę postaw podopiecznego, jak i członków Jego rodziny,
winny uczyć samodzielności, odpowiedzialności, umiejętności podejmowania ważnych życiowych decyji.
Natomiast  opiekun mieszkania readaptacyjnego winien pełnić wyłącznie funkcję nadzorującą i doradczą.
Program terapeutyczno - rehabilitacyjny natomiast powinien być dostosowany do indywidualnych potrzeb i deficytów
życiowych podopiecznego.

   Projekt niniejszy nie jest realizowany i ciągle czeka na wdrożenie w życie.